Archive for the شعر Category

Posted in ادبیات, از دیگران, شعر, شعر on ژانویه 15, 2011 by م.عاصی

به لابه گفتم‌اش ای ماه رُخ چه باشد اگر /به یک شکر ز تو دل‌خسته‌ای بیاساید

به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند/که بوسه تو رخ ماه را بیالاید

پاییز در تهران

Posted in ادبیات, از دیگران, شعر, شعر with tags , , on سپتامبر 12, 2010 by م.عاصی

در ابتدا   یک پچپچ عجیب        درباد و برگهای به ظاهر جوان و سبز         آغاز شدرضا براهنی

آنگاه عطسه های مریض آمد  از کودکان شاد خیابانها         که چند روز بعد به بستر خفتند

وصف نگاه مردمی ازین دست               تنها        در ذهنهای عاشق موسیقی می گنجد

وقتی که باد وزید اشکهای عمیقی را در چشمهای کمسوی مردان پیر بازنشسته در پارکها چرخاند

انگار ماتمی ابدی بر گونه هایشان باریده بود

زنها شتاب کردند    صف بی قرار شد   می لرزیدند

در باد     برگهای به ظاهر جوان و سبز تماشان می کردند   بی چشم و خیس

و جسته جسته و، با یک زبان الکن ِ بی قاعده تسلیشان می دادند

در کوچه های خلوت            معشوقه های جوان              شانه در تهی ِ سینه های عاشقهاشان بردند:

– ناگاه سرد شد!     من سردم است!      تو سردت نیست؟    من سردم است       تو سردت؟ … –

– نه!      داغم هنوز!           داغم!         از بوسه ، بوسه های تو داغم              هنوز         هنوز … –

آنگاه یک کلاغ وقیح از افق نمایان شد               چاقو کشید سوی پرستوها

با چکش مقعّر ِ منقارش         کوبید راههای هوا را به هم

فریاد زد: فصل فضای سوخته می آید                شاه شما منم! (1)

تاراج شاخه ها به شبانگاه آغاز شد

انگار، پایان نداشت

می ریخت در تلالوی باران و باد         زیر چراغ برق

صدها هزار کفّه ی رنگین و خرد و خیس ترازو               از آسمان به روی زمین نازل شد

مردان ِ سر برهننه که چتری نداشتند، روزنامه به سر می رفتند

شب، جویبارها ی خیابانها را              از یک شمال ِ روشن            سوی جنوبهای جهان می راند

و صبح بعد           کوچه های جهان پـُر بود

و بوی تازه ی تریاک فصل می آمد                   از تکیه های برگ

قیلوله ای غریب، جهان را ربود و برد

در ساعتی ملول                 پیکان چوبدستی ِ مرد تکیده ی پاییزی               در جویبار مرگ فرو می رفت

 

و روز بعد            در «درکه»

وقتی زن جوانی                 خورشید را که تازه بر آن جشن مرگ رنگ تابیده بود، نشانم داد،       من می گریستم

عادت به مرگ این همه عالم نداشتم

خورشید از هزار ضلع و زاویه می آمد

و کشتی عظیمی از برگها را              از صخره های ساحل البرز                در آبهای دریای دیدگانم می انداخت

دریای دیدگانم        با رنگ برگها        خون می گریست

] ای فصل، فصل خیره سری در سرای خواب! ای خواب، خواب خیره سری در فصول آب!

ای برگهای زرد فروریخته                 برشانه های من                  وقتی که نیستم![

من می گریستم

– بی آنکه سر درآورم از این همه انبوهی ِ تباهی و اغراق حجمها –

طاووسهای عاشق ِ من          سر بُریده             در امواج ِ آب، رها              می رفتند

و طوطی ملوّنی از آسمانی مخفی         خورشید را تقلید می کرد

من می گریستم

– بی آنکه سر درآورم از این همه …

 

 

آن کیست کیست که می آید از حاشیه    تنها        سوزان                سرگردان؟

خاتون این « شَمَن»(2)؟ همخواب این «اوزان»(3)؟

نه! نه!

شولای مرگ عشق بپوشانید               بر قامت برگ جوان!

دفنش کنید!

خاک جنازه را به باد و آب بپاشانید!

 

عادت به مرگ این همه عالـَم نداشتم

بی آنکه سردر آورم از این همه …

 

                                                            رضا براهنی – 11/9/70 – تهران

(1) – اشاره به تعبیر « پادشاه فصلها ، پاییز» از روانشاد مهدی اخوان ثالث.

(2) – شمن ، پیر – پیامبر – شاعر ترکان کهن.

(3) – اوزان در ترکی آذربایجانی به معنای شاعر.

*  پی نوشت : رسم الخط بر اساس چاپ سوم کتاب “خطاب به پروانه ها” ، نشر مرکز

نسخه ی ورد ( با فرمتینگ ِ مناسب تر )

شبانه – احمد شاملو

Posted in ادبیات, از دیگران, شعر, شعر with tags , , on دسامبر 17, 2009 by م.عاصی

شبانه
احمد شاملو

یاران من بیایید
با دردهایتان
و بار دردتان را
در زخم قلب من بتکانید

من زنده ام به رنج…..
می سوزدم چراغ تن از درد….

یاران من بیایید
با دردهایتان
و زهر دردتان را
در زخم قلب من بچکانید

l’ultimo testo : Sono stanco da morire…. Mi sento a terra …. Cerco qualcuna per fare l’amore….. non importa chi…. ho bisogno di avere qualcuna di….
Share it!

پرنده ای در دوزخ

Posted in ادبیات, از دیگران, شعر, شعر with tags , , on دسامبر 10, 2009 by م.عاصی

پرنده ای در دوزخ

نگفتندش : زبان شعله می ليسد پر پاک جوانت را

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است

نگفتندش : نوازش نيست ، صحرا نيست ، دریا نيست

همه رنج است و رنجی غربت آلود است

پرید از جان پناهش مرغک معصوم

درین مسموم شهر شوم

پرید ، اما کجا باید فرود آید ؟

نشست آنجا که برجی بود خورده بآسمان پيوند

در آن مردی ، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر

به دست اندرش رودی بود ، و با رودش سرودی چند

خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی

به چشمش قطره های اشک نيز از درد می گفتند ،

ولی زود از لبش جوشيد با لبخندها ، تزویر

تفو بر آن لب و لبخند

پرید ، اما دگر آیا کجا باید فرود آید ؟

نشست آنجا که مرغی بود غمگين بر درختی لخت

سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ ، اما

چه داند تنگدل مرغک ؟

عقابی پير شاید بود و در خاطر خيال دیگری می پخت

پرید آنجا ، نشست اینجا ، ولی هر جا که می گردد

غبار و آتش و دود است

نگفتندش کجا باید فرود آید

همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است

دلش می ترکد از شکوای آن گوهر که دارد چون

صدف با خویش

دلش می ترکد از این تنگنای شوم پر تشویش

چه گوید با که گوید ، آه!!!!

کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانه ی مسموم

چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش

همه پرهای پاکش سوخت

کجا باید فرود آید ، پریشان مرغک معصوم ؟

پی نوشت : مجید تنها کسی بود که وقتی خوندم امسال چی کار کرده این جمله نیومد تو ذهنم.

Another Hero…. Another mindless crime

به امید روزی که….

برای خون و ماتیک

Posted in ادبیات, از دیگران, شعر, شعر with tags , , on نوامبر 24, 2009 by م.عاصی

برای خون و ماتیک

احمد شاملو – آهن و احساس

 

» گر تو شاه دخترانی، من خدای شاعرانم »               مهدی حمیدی

 

 

– « این بازوان  ِ اوست

با داغ ِ بوسه ی بسیار ها گناه اش

وینک خلیج ژرف نگاه اش

کاندر کبود ِ مردمک ِ بی حیای آن

فانوس صد تمنا – گــُنگ و نگفتنی –

با شعله ی لجاج و شکیبایی

می سوزد.

وین چشمه سار جادویی تشنگی فزاست

این چشمه ی عطش

که بر او هر دم

حرص ِ تلاش ِ گرم ِ هم آغوشی

تب خاله های رسوایی

می آورد به بار.

 

شور ِ هزار مستی ِ ناسیراب

مهتاب های گرم ِ شراب آلود

آواز های می زده ی بی رنگ

با گونه های اوست،

رقص ِ هزار عشوه ی درد انگیز

با ساق های زنده ی مرمر تراش او.

 

گنج ِ عظیم هستی و لذت را

پنهان به زیر ِ دامن ِخود دارد

و اژدهای شرم را

افسون ِ اشتها و عطش

از گنج  ِ بی دریغ اش می راند….. »

 

بگذار این چنین بشناسد مرد

در روزگار ِ ما

آهنگ و رنگ را

زیبایی و شکوه و فریبندگی را

زندگی را.

حال آنکه رنگ را

در گونه های زرد ِ تو می باید جویَـد، برادرم!

در گونه های زرد تو

وندر

این شانه ی برهنه ی خون مرده،

از همچو خود ضعیفی

مضراب ِ تازیانه به تن خورده،

بار ِ گران ِ خفت ِ روح اش را

بر شانه های زخم ِ تن اش برده!

حال آنکه بی گمان

در زخم های گرم ِ بخار آلود

سرخی  شکفته تر به نظر می رسد ز سـُرخی ِ لب ها

و بر سفید ناکی  ِ این کاغذ

رنگ ِ سیاه زندگی  ِ دردناک  ِ ما

برجسته تر به چشم خدایان

تصویر می شود….

 

***

هی!

شاعر!

هی!

ســُرخی ، سرخی است:

لب ها و زخم ها !

لیکن لبان یار ِ ترا خنده هر زمان

دندان نما کند،

زان پیش تر که بیند آن را

چشم ِ علیل ِ تو

چون « رشته یی ز لولو ِ تر، بر گل ِ انار »

آید یکی جراحت خونین مرا به چشم

کاندر میان آن

پیداست استخوان.

 

زیرا که دوستان ِ مرا

زان پیش تر که هیتلر – قصاب » آوش ویتس «

در کوره های مرگ بسوزاند ،

هم گام  ِ دیگرش

بسیار شیشه ها

از صمغ ِ سرخ ِ خون ِ سیاهان

سرشار کرده بود

در هارلم و برانکس

انبار کرده بود

کـُـند تا

ماتیک از آن مهیا

لابد برای یار ِ تو، لب های یار ِ تو!

 

 

***

بگذار عشق ِ تو

در شعر تو بگرید…

 

بگذار درد  ِ من

در شعر ِ من بخندد…

 

بگذار سرخ خواهر ِ همزاد ِ زخم ها و لبان باد !

زیرا لبان ِ سرخ ، سرانجام

پوسیده خواهد آمد چون زخم های سرخ

وین زخم های سرخ ، سر انجام

افسرده خواهد آمد چونان لبان ِ سرخ،

وندر لجاج ِ ظلمت ِ این تابوت

تابد به ناگزیر درخشان و تابناک

چشمان  ِ زنده یی

چون زهره به تارک  ِ تاریک  ِ گرگ و میش

چون گرم ساز امیدی در نغمه های من !

 

***

بگذار عشق  ِ این سان

مُردار وار در دل  ِ تابوت ِ شعر ِ تو

– تقلید کار ِ دلقک ِ قاآنی-

گندد هنوز و

باز

خود را

تو لاف زن

بی شرم تر خدای همه شاعران بدان!

 

لیکن من ( این حرام،

این ظلم زاده، عمر به ظلمت نهاده،

این بـُرده از سیاهی و غم نام )

بر پای تو فریب

بی هیچ ادعا

زنجیر می نهم!

فرمان به پاره کردن ِ این تومار می دهم!

گوری ز شعر ِ خویش

کندن خواهم

وین مسخره خدا را

با سر

درون ِ آن

فکندن خواهم

و ریخت خواهم اش به سر

خاکستر ِ سیاه ِ فراموشی….

 

***

بگذار شعر ِ ما و تو

باشد

تصویر کار ِ چهره ی پایان پذیر ها :

تصویرکار ِ سرخی لب های دختران

تصویر کار ِ سرخی زخم ِ برادران !

و نیز شعر ِ من

یک بار لااقل

تصویر کار ِ واقعی چهره ی شما

دلقکان

دریوزه گان

» شاعران «

 

* پی نوشت : این متن رو که خوندم خیلی عصبانی شدم. که دیدم شاملو خو ب جواب این آقایی که خودش رو هم شاعر معرفی کرده داده.

مرا دیگر انگیزه ی سفر نیست

Posted in ادبیات, از دیگران, شعر, شعر with tags , , , , on سپتامبر 17, 2009 by م.عاصی

مرا دیگر انگیزه ی سفر نیست

مرا دیگر هوای سفری به سر نیست

قطاری که نیم شبان نعره کشان از ده ِ ما می گذرد

آسمان ِ مرا کوچک نمی کند

و جاده ای که از گُرده ی پُل می گذرد

آرزوی مرا با خود

به افق های ِ دیگر نمی برد.

آدم ها و بوی ناکی  ِ دنیاهاشان

یک سر

دوزخی است در کتابی

که من آن را

لغت به لغت

از بر کرده ام

تا راز ِ بلند ِ انزوا را

دریابم

راز ِ عمیق ِ چاه را

از ابتذال ِ عطش

اردی بهشت 1343

آتشی روشن درون شب

Posted in ادبیات, از دیگران, روز نوشت, شعر, شعر with tags , , , , on سپتامبر 13, 2009 by م.عاصی

روشن است آتش درون شب

وز پس دودش

طرحی از ویرانه های دور.

گر به گوش آید صدایی خشک :

استخوان مرده می لغزد درون گور.

دیرگاهی ماند اجاقم سرد

و چراغم بی نصیب از نور.

خواب دربان را به راهی برد.

بی صدا آمد کسی از در،

در سیاهی آتشی افروخت.

بی خبر اما

که نگاهی در تماشا سوخت.

گرچه می دانم که چشمی راه دارد به افسون شب،

لیک می بینم ز روزن های خوابی خوش:

آتشی روشن درون شب

سهراب سپهری – مرگ رنگ


انتخابات به سبک روسی – اتفاقاتی آشنا در بلاروس

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: