Creeping back to Life


سطر به سطرِ این متن خیس است،

از ابری که انقدر نباریده، سنگین شده.

و -ناچار- روی زمین می‌خزد،

درست مثلِ مردی که

مرده بود…

و حالا

به سمتِ زندگی می‌خزد.

 

روبروی مرد همان‌قدر محوست، که آن‌سوی ابر؛

و همان‌قدر غریب، که …

[ به دنبالِ کلمات نگرد، نمی‌یابی‌شان. این کلمات قرار است به غریبیِ زندگیِ مرد باشند.

نگرانِ روانیِ شعر هم نباش،

متنی که در شالی‌زار نوشته شود شعر از آب در نمی‌آید]

خزیدن در زمینِ گلی کـُـند است؛ اگر خفه‌ات نکند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: