مقصد … ؟


 

            شیطنت؟

            شور؟

نمی دانم چه بنامم اش!

            گریس ِ زندگی شاید!

یا آن

            دور دست ترین ناداشته.

 

***

به پوچی ام بخندید دوستان!

رود،

            ترسان از سکون ِ لجن،

                        به دنبال ِ راهیست به دور دست ها.

]  – دریا شاید، خودش هم نمی داند! – [

 

به پوچی ام بخندید دوستان،

            حتا قهقهه بزنید،

            فقط نگویید : مقصد،

                        قطره قطره بخار شدنست.

                                                                                                بیست و هفتم تیر ماه هشتاد و نه، چهار و سی دقیقه

                                                                                               

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: