موج غم


زمانی، موج ِ غم بود

            و من ِ ساحل .

 گهگاه … ناگاه

            ویرانگر،

به تاوان ِ یک خاطره ،

                        به بهانه ی یک رایحه.

 

و من ، – ساحل –

            همیشه خیس

به تمنــّای یک قطره آب

            هر روز می مردم.

 

امروز ، مدت هاست

            پیش روی ِ آب

سنگ های کوفته شده را غرق کرده

            من امـّا – همچنان ساحل –

                        به تمنای باد ِ نو

                        موج ِ نو ،

و قطره آبی که – گوشه ی چشم –

                                                موج شکن ام باشد،

هر روز می میرم.

هنوز هم هر روز می میرم.

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: